de Vincenzo Piu
Candu sa terra - a lori fut aràda
si traballat po finza iscurigai -
ti pasiasta appena po papai
po ndi scabulli cudda giorronada;
cumpria e serbia cun sudori -
cunforma sa faina su valori
beniat cun su trigu cumpensada.
Tandus fut su massaju prus’arriccu
cun bois e carru fattu po tragai
risorsas de sa terra po campai -
mentris fut s’oberaju cun su piccu;
Ca seminada in costeras malas -
abiaxendi totu asube palas
in logh’e perdiaxu tostu e siccu.
Cun s’animu incalliu e avvesu
andasta marronendi a s’allenu
inarchendi sa schina a su terrenu -
tra meris o fattoris sempr-in mesu;
a domu fut s’idea po calori…
po àlidu e ternuras de amori
chi de su coru nd’allebiàn su pesu.
Pagus s’indullint-oi a marronai
sendi sa terra che perda tostada -
po sa ’schina che fusti acirdinada
si perdit s’arti nobili ‘e Babbai;
su carru e su marroni s’abbandonat -
sa poberesa crexit e pillonat
e custringit su coru a emigrai.
Connotu nd’eus tempus de siccagna
cun su sartu a spinabra seminau -
de su pastori puru trascurau
abetendi pasturas de cuccagna;
cun d-un’economia sempri zoppa
ca non donat aggiudu s’europa
mentris patiat su tallu in campagna.
Petantis nc’est su fruttu de s’olia
chi ungit sa cadena ’e su progressu
cun s’ollu bonu - nd’ottenit sucessu
e ponit in camminu s’armonia;
sighit a fruttuai su sermentu
mentris luxit su lori po incrementu
in terras de virtudi coloria.
Premio speciale conferitomi dalla Proloco. Escolca 2012

Nessun commento:
Posta un commento