venerdì 1 novembre 2013

Prusatotu como

de Cristoforo Puddu

Prusatotu como,
chi atraesso atesu
in carrelas istanzas,
m’atzibbant saliosu s’animu
totu cussos indìssios
e sinnos de dìligu incantu
chi moent sonos e sentidos.
Como, prus de deris, apo craros
sos matessi sonos simplitzes
manizados in annos de Illorai
e imberghidos a peràulas impreadas
e tzelebradas cun amore,
pro gosu o suferèntzia,
dae sa zente costerina
e dae lieros Mannos mios.
E como, cussos pessos
chi babbu non cumprit prus
e mamma meledat
cun pramizos de mutricore,
assimizant in pienesa
– che zunchillos de aschisorzu
e pèrelas de irranare
pro una pregadoria lumenosa –
a su limbazu fungudu
chi creschet in sa ‘oghe mia.
In sa maghia de peràulas
framadas de infinidu
mi chistionant de raighinas
in mannantiales benas de umanidade
chi omines imbenteris e attrividos
ant illacanadu in donzi leada
pro conchistare e sestare unu cras,
mentras su sole irmurinat
e avreschet de nou cun meraviza,
chentza perunu carculu,
pro calesisiat èssere e alenu
disconnotu e indiferente.
E su tempus fitianu
suprit in currinzu ischìbbulu,
fuiditu pro èssere contivizadu.

Nessun commento:

Posta un commento